R E K L A M A






 

 

 

 

 


 

Dyrektywa 2002/91/WE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków oparta została na przekonaniu, że ocena energetyczna pojedynczego budynku (mieszkania) wpłynie – w dłuższej perspektywie czasu – na globalne obniżenie zużycia energii a tym samym poziom emisji gazów cieplarnianych.

Ocena energetyczna budynku, o której mowa w dyrektywie, przełożona na język narodowych ustaw regulujących jej wdrożenie, dotyczy zapotrzebowania na energię całkowitą wykorzystywaną na wszystkie cele: nie tylko ogrzewanie i wentylację, ale przygotowanie ciepłej wody, klimatyzację oraz oświetlenie w przypadku budynków użyteczności publicznej, wyrażone w odpowiednich jednostkach przeliczeniowych, porównywanych z ustalanymi, w przepisach techniczno-budowlanych oraz częściowo w przepisach dotyczących standardu świadectwa energetycznego, wartościami referencyjnymi. Od tego jaki będzie poziom tego zapotrzebowania zależeć będzie w jakiej klasie energetycznej znajdzie się oceniany budynek.

Głównym celem Dyrektywy jest przede wszystkim budowanie świadomości społecznej w zakresie możliwości poprawy własnych warunków mieszkaniowych oraz znacznego ograniczenia kosztów związanych z eksploatacją budynków w których mieszkamy i pracujemy. Zgodnie z intencją Unii Europejskiej Dyrektywa ta ma również stanowić, jeden z filarów polityk energetycznych krajów członkowskich, bowiem potencjał jaki drzemie w efektywności energetycznej na przykład w Polsce jest ogromny – 40% ogólnie pojętej energii (gaz ziemny, energia elektryczna, ropa, itp.) zużywamy na cele socjalno-bytowe. Zgodnie z istniejącymi opracowaniami ograniczenie już o 20% tego poziomu może znacznie wpłynąć na zapotrzebowania na strategiczne surowce energetyczne.

Głównym, zaś elementem systemu oceny energetycznej jest świadectwo energetyczne budynku, czyli wydany przez upoważnionego eksperta dokument charakteryzujący jakość budynku z punktu widzenia zapotrzebowania na energię, a więc te cechy budynku, które decydują o kosztach jego użytkowania. Wprowadzenie świadectw energetycznych umożliwia dokonywanie w pełni uczciwych transakcji sprzedaży i wynajmu. Cechy energetyczne decydują o koszcie eksploatacji, a także mają istotny wpływ na komfort użytkowania pomieszczeń w budynkach, dlatego nabywcy i najemcy powinni mieć zapewnioną pełną dostępność danych charakteryzujących jakość energetyczną budynku.

Dlatego też, wydaje się iż wdrożenie rzetelnego i rzeczywistego systemu certyfikacji może znacząco wpłynąć na samoistną dywersyfikację dostaw nośników energii m.in. poprzez ograniczenia ich zużycia.

System oceny powinien motywować projektantów, developerów oraz zarządców nieruchomości do traktowania energooszczędności jako niezbędnej cechy projektowanych budynków.

Zarządca lub właściciel budynku (mieszkania) poprzez ocenę energetyczną i sporządzone przez audytora energetycznego świadectwo uzyska wiarygodną informację o standardzie energetycznym budynku (mieszkania), co z kolei pozwoli mu ustalić jego właściwą rynkową wartość. Zweryfikowane koszty eksploatacji, które wiążą się z przyznaną budynkowi (mieszkaniu) klasą energetyczną: wyższą – niższe koszty; niższą – wyższe, podczas jego sprzedaży czy wynajmu pozwolą na ustalenie wysokiej ceny za budynek czy sprzedawane lub wynajmowane w nim mieszkania, odpowiednio do wysokiej klasy energetycznej podanej w świadectwie, i oczekiwanie, że nabywca czy najemca takiego budynku (mieszkania) się znajdzie. Z kolei kontrola kotłów i systemów klimatyzacji ma zwrócić uwagę użytkownikom tych urządzeń na ich sprawność energetyczną przekładającą się na możliwość lub też brak takiej możliwości (z powodu niskiej sprawności) racjonalnej gospodarki energią w budynku.

Polska korzysta z 3-letniego okresu przejściowego, tak jak wiele państw członkowskich. Niezbędny jest czas na przygotowanie odpowiedniej liczby przeszkolonych audytorów energetycznych dla realizacji zadań wynikających z zapisów w znowelizowanej ustawie prawo budowalne, wdrażającej Dyrektywy. Konieczny jest również czas na społeczną akceptację konsekwencji wynikających z realizacji tych nowych zapisów.

Proces wdrożenia Dyrektywy jest rozpisany na lata, system stanie się powszechny, będzie się rozwijał (EPBD wymaga np. rewizji wymagań co 5 lat), modyfikował (przewidywana publikacja pakietu PN-EN w najbliższych latach może skutkować zmianą metodyki) - w/w zadania może zapewnić jedynie adekwatny organ administracji rządowej.

 

 



R E K L A M A


Patronat medialny serwisu i współpraca:
     
 
Najnowsze informacje w Twojej skrzynce e-mail

BIULETYN ELEKTRONICZY


Patronat merytoryczny:




Współpraca: